Kontakt Adresy i wykazy Ogłoszenia Praca Sprawy A-Z
ZUW Szczecin - Dla cudzoziemców - Cudzoziemcy-Legalizacja pobytu - Uznanie za repatrianta

2012-04-21

Uznanie za repatrianta

Procedura repatriacyjna 

Osoba ubiegająca się o wydanie wizy w celu repatriacji składa wniosek o jej wydanie we właściwej ze względu na miejsce zamieszkania polskiej placówce konsularnej. Do wniosku należy dołączyć również:

  1. aktualną fotografię osoby, której wniosek dotyczy, nieuszkodzoną, kolorową, o wymiarach 35 mm × 45 mm, wykonaną w ciągu ostatnich 6 miesięcy przed dniem złożenia wniosku, mającą dobrą ostrość, przedstawiającą wizerunek twarzy od wierzchołka głowy do górnej części barków, tak aby twarz zajmowała 70–80% fotografii, oraz pokazującą wyraźnie oczy i twarz, na jednolitym jasnym tle; fotografia ma przedstawiać osobę bez nakrycia głowy i okularów z ciemnymi szkłami, w pozycji frontalnej, patrzącą na wprost z otwartymi oczami, nieprzesłoniętymi włosami, z naturalnym wyrazem twarzy i zamkniętymi ustami;
  2. życiorys wnioskodawcy;
  3. odpis aktu urodzenia wnioskodawcy;
  4. dokumenty poświadczające aktualny stan cywilny wnioskodawcy;
  5. dokumenty poświadczające miejsce stałego zamieszkania na terytorium, o którym mowa w art. 9 ust. 1 pkt 3 ustawy o repatriacji;
  6. dowody potwierdzające polskie pochodzenie, określone w art. 6 ustawy o repatriacji;
  7. inne dokumenty potwierdzające okoliczności podane we wniosku o wydanie wizy repatriacyjnej;
  8. oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, że dane zawarte we wniosku są prawdziwe

Należy także przedstawić ważny dokument paszportowy (dzieci, które nie posiadają własnego paszportu powinny być wpisane do dokumentu paszportowego rodziców). Konsul sporządza z tego dokumentu kopię i dołącza ją do wniosku o wydanie wizy w celu repatriacji.

Decyzja konsula

Konsul na podstawie przedstawionych dokumentów i faktów ustalonych w trakcie rozmowy z osobą ubiegającą się o wydanie wizy w celu repatriacji oraz innych posiadanych informacji ocenia, czy spełnia ona określone w ustawie warunki. Wydaje decyzję o uznaniu bądź odmowie uznania wnioskodawcy za osobę polskiego pochodzenia.

Zgoda ministra

Następnie, przekazuje wniosek o wydanie wizy repatriacyjnej wraz z decyzją o uznaniu wnioskodawcy za osobę polskiego pochodzenia, w rozumieniu art. 5 ustawy o repatriacji, do ministra właściwego do spraw wewnętrznych w celu uzyskania zgody na wydanie wizy repatriacyjnej. Konsul, po uzyskaniu przedmiotowej zgody, wydaje wizę repatriacyjną poprzez zamieszczenie w paszporcie naklejki wizowej. Okres ważności wizy wynosi 12 miesięcy od dnia wydania. W tym czasie powinien nastąpić przyjazd posiadacza wizy do Polski.

Warunki do osiedlenia się 

Konsul wydaje wizę krajową w celu repatriacji po przedstawieniu dowodu potwierdzającego posiadanie lub zapewnienie lokalu mieszkalnego i źródeł utrzymania w Rzeczypospolitej Polskiej albo zapewnienie miejsca w ośrodku, zwanych dalej „warunkami do osiedlenia się”.

Dowodem potwierdzającym posiadanie warunków do osiedlenia się jest dokument potwierdzający tytuł prawny do lokalu mieszkalnego na okres nie krótszy niż 12 miesięcy oraz oświadczenie o zatrudnieniu lub umowa o pracę na okres nie krótszy niż 12 miesięcy.

Dowodami potwierdzającym zapewnienie warunków do osiedlenia się są:

  1. decyzja Pełnomocnika Rządu do Spraw Repatriacji w sprawie przyznania miejsca w ośrodku adaptacyjnym dla repatriantów, lub

  2. uchwała rady gminy zawierająca zobowiązanie do zapewnienia warunków do osiedlenia się przez okres nie krótszy niż 2 lata, lub

  3. oświadczenie obywatela polskiego, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, mających siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zawierające zobowiązanie do zapewnienia warunków do osiedlenia się przez okres nie krótszy niż 2 lata. Przy czym oświadczenie obywatela polskiego może dotyczyć wyłącznie wstępnych, zstępnych lub rodzeństwa tej osoby.

Miejsce w ośrodku adaptacyjnym

Decyzję w sprawie przyznania miejsca w ośrodku adaptacyjnym wydaje Pełnomocnik Rządu do Spraw Repatriacji w terminie nie dłuższym niż 3 lata od dnia wydania przez konsula decyzji o zakwalifikowaniu do wydania wizy krajowej w celu repatriacji. Przy wydawaniu decyzji Pełnomocnik bierze pod uwagę czas oczekiwania na wydanie wizy krajowej w celu repatriacji osób ujętych w ewidencji osób ubiegających się o wydanie wizy krajowej w celu repatriacji, które nie posiadają warunków do osiedlenia się w Rzeczypospolitej Polskiej. Termin na wydanie decyzji o umieszczeniu w ośrodku może ulec wydłużeniu o okres nie dłuższy niż 2 lata, jeśli nie będzie wolnych miejsc w ośrodkach.

Pobyt repatrianta w ośrodku trwa do 90 dni. W przypadku, gdy repatriant nie podejmie pracy zarobkowej z przyczyn od siebie niezależnych lub nie posiada nowego miejsca zamieszkania, pobyt w ośrodku może być przedłużony decyzją Pełnomocnika o kolejne 90 dni.

Brak lokalu mieszkalnego lub miejsca w ośrodku

Osobie, która nie posiada zapewnionego w Rzeczypospolitej Polskiej lokalu mieszkalnego i utrzymania lub miejsca w ośrodku, a spełnia pozostałe warunki do uzyskania wizy krajowej w celu repatriacji, konsul wydaje decyzję o zakwalifikowaniu do wydania wizy krajowej w celu repatriacji. Za pośrednictwem konsula, kandydatowi na repatrianta przedstawiane są informacje dotyczące lokali mieszkalnych i źródeł utrzymania zamieszczonych w ewidencji prowadzonej przez Pełnomocnika Rządu do Spraw Repatriacji. Dane te udostępniane są osobom w kolejności złożenia wniosków o wydanie wizy krajowej w celu repatriacji. W pierwszej kolejności udostępnia się je osobom deportowanym i prześladowanym z przyczyn narodowościowych lub politycznych, których wiek i zły stan zdrowia uzasadniają szybką repatriację do Rzeczypospolitej Polskiej. 

 

Status członków rodziny repatrianta nie mających pochodzenia polskiego. 

Zgodnie z art. 9 ust. 3 i 4 ustawy o repatriacji wiza krajowa w celu repatriacji może być wydana także małżonkowi oraz zstępnym (oraz ich małżonkom) osoby spełniającej warunki z art. 9 ust. 1.

W sytuacji nieskorzystania przez małżonka z możliwości uzyskania wizy repatriacyjnej oraz gdy zamierza on osiedlić się wspólnie z repatriantem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców udziela lub odmawia udzielenia, na wniosek małżonka repatrianta, zezwolenia na pobyt stały.

Powyższa procedura odnosi się również do małoletniego pozostającego pod władzą rodzicielską repatrianta, który to małoletni nie uzyskał zgody drugiego z rodziców, niebędącego repatriantem, na nabycie obywatelstwa polskiego.

W takich przypadkach wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt stały małżonka, bądź małoletniego, o którym mowa, dołącza się do wniosku o wydanie wizy krajowej w celu repatriacji.

Organem właściwym do wydania lub wymiany karty pobytu jest w tej sytuacji wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca.

Do udzielania zezwolenia na pobyt stały oraz do kart pobytu stosuje się przepisy działu VI oraz VII ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2016 r. poz. 1990, 1948 i 2066 oraz z 2017 r. poz. 60, 858 i 1543).

Zezwolenia na pobyt czasowy dla członka rodziny obywatela Rzeczypospolitej Polskiej (zgodnie z art. 158 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach) udziela się cudzoziemcowi, gdy:

  1. pozostaje w uznawanym przez prawo Rzeczypospolitej Polskiej związku małżeńskim z obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej albo
  2. jest małoletnim dzieckiem cudzoziemca pozostającego w uznawanym przez prawo Rzeczypospolitej Polskiej związku małżeńskim z obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej i posiadającego zezwolenie na pobyt czasowy dla członka rodziny obywatela Rzeczypospolitej Polskiej.

Cudzoziemcowi posiadającemu zezwolenie na pobyt czasowy dla członka rodziny obywatela Rzeczypospolitej Polskiej udziela się kolejnego zezwolenia w przypadku:

  1. rozwodu lub separacji cudzoziemca, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, gdy przemawia za tym jego ważny interes, albo
  2. owdowienia cudzoziemca, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, albo
  3. śmierci rodzica małoletniego dziecka, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, gdy przemawia za tym ważny interes tego dziecka.

W określonych powyżej przypadkach kolejnego zezwolenia udziela się jednorazowo na okres nie dłuższy niż 3 lata.

 

Warunki udzielenia zezwolenia na pobyt stały na czas nieokreślony

Reguluje art. 195 ustawy o cudzoziemcach. Zezwolenia takiego udziela się, na wniosek, m. in. osobie, która pozostaje w uznawanym przez prawo Rzeczypospolitej Polskiej związku małżeńskim z obywatelem polskim przez co najmniej 3 lata przed dniem, w którym złoży wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt stały i bezpośrednio przed złożeniem tego wniosku przebywała nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres nie krótszy niż 2 lata na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy udzielonego w związku z pozostawaniem w związku małżeńskim z obywatelem polskim.

Małżonek repatrianta, przebywający nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej od 2 lat na podstawie zezwolenia na pobyt stały może ubiegać się o uznanie za obywatela polskiego, na podstawie art. 30 ust 1 pkt 2 lit. a ustawy z 2 kwietnia 2009 r. o obywatelstwie polskim (Dz. U. z 2012 r. poz. 161, z późn. zm.), jeżeli i pozostaje co najmniej od 3 lat w związku małżeńskim z tym repatriantem.

Cudzoziemiec ubiegający się o uznanie za obywatela polskiego (z wyjątkiem małoletniego) jest obowiązany posiadać znajomość języka polskiego potwierdzoną urzędowym poświadczeniem, świadectwem ukończenia szkoły w Rzeczypospolitej Polskiej lub świadectwem ukończenia szkoły za granicą z wykładowym językiem polskim. Wniosek o uznanie za obywatela polskiego składa się do wojewody właściwego ze względu na miejsce zamieszkania w Polsce.

 

Ośrodki adaptacyjne dla repatriantów 

Przyznanie miejsca w ośrodku adaptacyjnym dla repatriantów uznawane jest za jeden z dowodów potwierdzających zapewnienie warunków do osiedlenia się.

Podmioty uprawnione do prowadzenia ośrodków adaptacyjnych są wyłaniane w drodze konkursu. Wymagania, które muszą spełniać stawający do konkursów oraz kandydaci na kierowników ośrodków określone są w Rozdziale 4a „Ośrodki adaptacyjne dla repatriantów”. Z kolei minimalne wymagania dotyczące wyposażenie ośrodków zawarte są w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 maja 2017 r. w sprawie minimalnych wymagań dotyczących wyposażenia ośrodków adaptacyjnych dla repatriantów (Dz. U. z 2017 r. poz. 956).

W ośrodkach adaptacyjnych repatriantom zapewnia się:

  1. zakwaterowanie w pomieszczeniu odpowiednim do właściwości osobistych osób umieszczonych w ośrodku, w szczególności wieku, płci i stanu zdrowia;

  2. całodzienne wyżywienie składające się z trzech posiłków, w tym jednego posiłku gorącego, oraz napojów;
  3. całodobowy dostęp do pomieszczeń i urządzeń umożliwiających samodzielne przygotowanie posiłku;
  4. całodobowy dostęp do pomieszczeń i urządzeń higieniczno-sanitarnych;
  5. środki czystości niezbędne do utrzymania higieny osobistej, w tym przeznaczone dla osób małoletnich;
  6. możliwość wykonywania na własny koszt, a w szczególnie uzasadnionych przypadkach – na koszt ośrodka połączeń telefonicznych przy użyciu urządzeń pozostających na wyposażeniu ośrodka, w tym z telefaksu;
  7. bezpłatny dostęp do szerokopasmowego Internetu;
  8. możliwość uczestniczenia w zajęciach adaptacyjno-integracyjnych oraz w zajęciach umożliwiających poznanie historii, tradycji i zwyczajów polskich, a także w kursach języka polskiego i kursach zawodowych. 

W ośrodkach adaptacyjnych dla repatriantów prowadzi się zajęcia (w języku zrozumiałym dla repatriantów) dotyczące:

  1. systemu opieki zdrowotnej;
  2. systemu oświaty;
  3. bezpieczeństwa publicznego;
  4. polityki prorodzinnej oraz pomocy socjalnej;
  5. rynku pracy i praw pracownika;
  6. uprawnień osób niepełnosprawnych oraz procedury uzyskania orzeczenia o niepełnosprawności lub o stopniu niepełnosprawności.

Nadzór nad ośrodkami adaptacyjnymi sprawuje Pełnomocnik Rządu do Spraw Repatriacji.

 

Pomoc dla repatriantów 

Zasady pomocy dla repatriantów i przybyłych wraz z nimi członków najbliższej rodziny określone w ustawie o repatriacji przewidują możliwość udzielenia pomocy w następujący sposób:

 

Jednorazowa pomoc finansowa na: 

  1. pokrycie kosztów przejazdu lub przelotu oraz przewozu mienia do Rzeczypospolitej Polskiej w wysokości dwukrotności ceny biletu kolejowego drugiej klasy od najbliższej miejscu zamieszkania repatrianta za granicą stacji kolejowej do miejsca osiedlenia się w Rzeczypospolitej Polskiej, na repatrianta i każdego członka najbliższej rodziny repatrianta;

  2. zagospodarowanie i bieżące utrzymanie, w wysokości dwukrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia brutto w gospodarce narodowej, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, w kwartale poprzedzającym dzień przyznania pomocy, na repatrianta i każdego członka najbliższej rodziny repatrianta.

  3. pokrycie kosztów związanych z podjęciem w Rzeczypospolitej Polskiej nauki przez osobę małoletnią, podlegającą obowiązkowi szkolnemu w rozumieniu art. 35 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe (Dz. U. z 2017 r. poz. 59), w wysokości przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia na każde dziecko.

Pomoc na pokrycie kosztów podróży, może przyznać też konsul. Dotyczy to osób, którym konsul wydał wizę repatriacyjną, a które nie posiadają wystarczających środków na pokrycie kosztów podróży do RP.

 

Pomoc finansowa na remont, adaptację lub wyposażenie lokalu 

Starosta właściwy ze względu na miejsce osiedlenia się repatrianta udziela na wniosek repatrianta, który przybył do Rzeczypospolitej Polskiej z terytorium obecnych Republiki Armenii, Republiki Azerbejdżanu, Gruzji, Republiki Kazachstanu, Republiki Kirgiskiej, Republiki Tadżykistanu, Turkmenistanu, Republiki Uzbekistanu albo azjatyckiej części Federacji Rosyjskiej, w drodze decyzji, pomocy finansowej ze środków budżetu państwa na częściowe pokrycie poniesionych i udokumentowanych przez repatrianta kosztów związanych z  remontem, adaptacją lub wyposażeniem lokalu mieszkalnego w miejscu osiedlenia się w Rzeczypospolitej Polskiej. Maksymalna wysokość pomocy to 6000 zł na repatrianta i każdego członka najbliższej rodziny repatrianta. Kwota ta co roku podlega waloryzacji.

Repatriant składa wniosek o przyznanie pomocy finansowej ze środków budżetu państwa na częściowe pokrycie poniesionych, udokumentowanych przez repatrianta kosztów związanych z remontem, adaptacją lub wyposażeniem lokalu mieszkalnego w miejscu osiedlenia się w Rzeczypospolitej Polskiej do starosty w terminie dwóch lat od dnia nabycia obywatelstwa polskiego.

 

Pomoc finansowa na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych 

Pełnomocnik Rządu do Spraw Repatriacji, udziela pomocy finansowej na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych, na wniosek repatrianta, który przybył do Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy krajowej w celu repatriacji, posiadając dowód potwierdzający zapewnienie warunków do osiedlenia się w postaci:

  1. oświadczenia obywatela polskiego, będącego jego wstępnym, zstępnym lub rodzeństwem, zawierającego zobowiązanie do zapewnienia warunków do osiedlenia się przez okres nie krótszy niż 2 lata lub
  2. decyzji Pełnomocnika w sprawie przyznania miejsca w ośrodku adaptacyjnym.

Łączna wysokość pomocy finansowej nie może przekroczyć 25 000 złotych na repatrianta oraz każdego członka jego najbliższej rodziny prowadzącego wspólnie z nim gospodarstwo domowe.

Dodatkowo, wysokość tej pomocy zwiększa się o dopłatę w wysokości nieprzekraczającej
25 000 zł łącznie na repatrianta oraz członków jego najbliższej rodziny prowadzących wspólnie z nim gospodarstwo domowe.

 

Pomocy udziela się w formie dopłaty do: 

  1. czynszu najmu lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego albo

  2. opłaty do zakwaterowania w domu studenckim, albo

  3. kosztów nabycia lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego.

W przypadku dopłaty do czynszu najmu lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego oraz dopłaty do opłaty do zakwaterowania w domu studenckim wysokość miesięcznej pomocy finansowej nie może przekraczać 300 zł na repatrianta (jak również miesięcznej kwoty czynszu lub opłaty za zakwaterowanie w domu studenckim).

Pomocy finansowej na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych można udzielać w okresie nie dłuższym niż 10 lat od dnia przybycia repatrianta na terytorium RP lub od dnia, w którym upłynął okres pobytu repatrianta w ośrodku adaptacyjnym.

Zgodnie z art. 17b ust. 13 repatriant zwraca kwotę udzielonej pomocy, pomniejszoną o 10% jej wysokości za każdy rok, który upłynął od wypłaty kwoty pomocy, jeżeli lokal mieszkalny lub budynek mieszkalny nabyty z wykorzystaniem pomocy finansowej w formie dopłaty zostanie zbyty przed upływem 10 lat od dnia wydania decyzji w sprawie udzielenia pomocy.

Repatriant nie jest zobowiązany do zwrotu kwoty udzielonej pomocy, jeżeli:

  1. w terminie 180 dni od dnia zbycia nieruchomości przedstawi Pełnomocnikowi wypis aktu notarialnego potwierdzającego nabycie kolejnego lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego;

  2. koszty nabycia kolejnego lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego nie są niższe niż podlegająca zwrotowi kwota udzielonej pomocy.

Gmina może udzielić repatriantowi, na jego wniosek, pomocy polegającej na przeprowadzeniu remontu, adaptacji lub na wyposażeniu lokalu mieszkalnego w miejscu osiedlenia się w Rzeczypospolitej Polskiej. Na realizację tego zadania gmina otrzymuje z budżetu państwa dotację celową do wysokości 6 000 zł na repatrianta i na każdego członka jego najbliższej rodziny. Kwota ta podlega rocznej waloryzacji. Pomocy polegającej na  przeprowadzeniu remontu, adaptacji lub na wyposażeniu lokalu mieszkalnego nie udziela się repatriantowi, któremu gmina zapewniła lokal mieszkalny w trybie określonym w art. 21, tj. gdy uchwała Rady Gminy stanowiła dowód potwierdzający posiadanie warunków do osiedlenia się, w oparciu o który konsul wydał wizę krajową w celu repatriacji.

 

Pomoc niepieniężna 

Osoby, które nabyły polskie obywatelstwo w drodze repatriacji mają prawo do korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych na podstawie wizy krajowej w celu repatriacji przez okres do 90 dni od dnia przekroczenia granicy RP. Koszt tych świadczeń pokrywany jest z budżetu państwa.

Należy pamiętać, że nieodpłatne korzystanie ze świadczeń opieki zdrowotnej nie jest powiązane czasowo z przebywaniem w ośrodku adaptacyjnym. W szczególnych sytuacjach repatriant może przebywać w ośrodku adaptacyjnym nawet do 180 dni, jednakże nie wydłuża to okresu uprawnienia do nieodpłatnego korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Po upływie 90 dni od dnia przekroczenia granicy RP repatriant podlega przepisom dotyczącym korzystania z opieki zdrowotnej obowiązującym w odniesieniu do obywateli RP.

Osobie, której wydano decyzję o zakwalifikowaniu do wydania wizy krajowej w celu repatriacji, konsul może zapewnić pokrycie kosztów uczestnictwa w kursie nauki języka polskiego. Pomoc może być również udzielona poprzez zapewnienie uczestniczenia w bezpłatnych kursach języka polskiego i adaptacji w społeczeństwie polskim.

Ponadto w ośrodkach adaptacyjnych dla repatriantów zapewnia się uczestnictwo w zajęciach adaptacyjno-integracyjnych oraz w zajęciach umożliwiających poznanie historii, tradycji i zwyczajów polskich, a także w kursach języka polskiego i kursach zawodowych.

 

Aktywizacja zawodowa repatriantów 

Zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy o repatriacji repatriantowi, który nie ma możliwości samodzielnego podjęcia pracy, starosta właściwy ze względu na miejsce zamieszkania repatrianta może zapewnić aktywizację zawodową. Może się to odbyć poprzez:

  1. zwrot części kosztów poniesionych przez repatrianta na podnoszenie kwalifikacji zawodowych;
  2. zwrot części kosztów poniesionych przez pracodawcę na: utworzenie stanowiska pracy, przeszkolenie repatrianta, wynagrodzenie, nagrody i składki na ubezpieczenia społeczne.

Za koszty podnoszenia kwalifikacji zawodowych uznaje się opłaty za naukę oraz opłaty za uzyskanie świadectwa lub tytułu kwalifikacyjnego.

Zwrot kosztów poniesionych na aktywizację zawodową może być dokonany w okresie nie dłuższym niż 5 lat od nabycia przez repatrianta obywatelstwa polskiego. Łączna kwota zwrotu kosztów poniesionych przez pracodawcę na aktywizację zawodową nie może przekroczyć dwunastokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w kwartale poprzedzającym dzień zawarcia pierwszej z umów między pracodawcą a starostą.

Zwrot części kosztów poniesionych na aktywizację zawodową przez repatrianta następuje na podstawie umowy zawartej między repatriantem a starostą. Wysokość zwracanej kwoty stanowi połowę kosztów związanych z podnoszeniem kwalifikacji zawodowych, nie więcej jednak niż równowartość dwukrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w kwartale poprzedzającym dzień zawarcia umowy.

Starosta może zwrócić część poniesionych przez pracodawcę kosztów wynagrodzenia, nagród oraz składek na ubezpieczenia społeczne z tytułu zatrudnienia repatrianta, a także części kosztów poniesionych na utworzenie stanowiska pracy dla repatrianta pod warunkiem nawiązania z repatriantem stosunku pracy na co najmniej 24 miesiące. Zwrotu dokonuje się przez okres do 12 miesięcy od dnia nawiązania stosunku pracy. Zwrot kosztów obejmuje koszty do wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę, obowiązującego w grudniu roku poprzedniego, ustalanego na podstawie odrębnych przepisów, w okresie miesięcznym, w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy.

Podstawą zwrotu części kosztów poniesionych przez pracodawcę są umowy między pracodawcą a starostą.

Można stosować jedną lub kilka wymienionych form aktywizacji zawodowej, jednak łączna kwota związanych z tym wydatków nie może przekroczyć dwunastokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w kwartale poprzedzającym dzień zawarcia pierwszej z umów.

 

„Osoba wspierająca repatrianta” 

Rozdział 4b ustawy o repatriacji reguluje sposób i okoliczności przydzielenia repatriantowi „osoby wspierającej repatrianta”. Osoba taka może zostać przydzielona repatriantowi, w drodze decyzji, na wniosek repatrianta uzasadniony jego szczególną sytuacją, przez właściwego miejscowo wójta, burmistrza lub prezydenta miasta.

Szczególna sytuacja może wynikać z:

  1. podeszłego wieku;
  2. stanu zdrowia;
  3. braku umiejętności adaptacyjnych
  4. niewładania językiem polskim w wystarczającym stopniu.

„Osobę wspierająca repatrianta” przydziela się na okres nie dłuższy niż 2 lata. Może nią zostać osoba, która:

  1. posiada doświadczenie w realizacji projektów lub innych działań mających na celu przeciwdziałanie wykluczeniu społecznemu;
  2. nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe.

Zadaniem takiej osoby jest pomoc repatriantowi w adaptacji na terytorium RP. W szczególności pomoc ta powinna polegać na:

  1. udzielaniu informacji o sposobie załatwienia istotnych dla repatrianta spraw z zakresu opieki medycznej, szkolnictwa, pomocy socjalnej oraz zatrudnienia;
  2. wspieraniu repatrianta w załatwianiu powyższych spraw, w szczególności w zakresie sporządzania w jego imieniu pism urzędowych;
  3. asystowaniu repatriantowi w podeszłym wieku podczas wizyt lekarskich.

Osoba wspierając może, za zgodą repatrianta, występować do organów władzy publicznej, organizacji oraz instytucji o udzielenie informacji (także zawierających dane osobowe) niezbędnych do udzielenia pomocy repatriantowi.

 

Pomoc  dla gmin 

Gmina ma dwie możliwości: może zaprosić konkretną, wskazaną z imienia i nazwiska rodzinę lub wystosować zaproszenie bez imiennego wskazania repatriantów. Zaproszenia przekazywane są do konsulatu za pośrednictwem wojewody i ministra właściwego do spraw wewnętrznych (uchwała Rady Gminy stanowiąca zaproszenie dla repatrianta, musi zawierać zobowiązanie zapewnienia warunków do osiedlenia się przez okres nie krótszy niż 2 lata).  Gminy, które są zainteresowane tą formą pomocy i chciałyby wystosować swoje zaproszenie bez imiennego określenia zaproszonych osób powinny dołączyć do uchwały ankietę, której wzór zamieszczony jest poniżej [łącze do pobrania wzoru]

Zgodnie z art. 21 ustawy o repatriacji gminie, która zapewni lokal mieszkalny kandydatowi na repatrianta i członkom jego najbliższej rodziny, udziela się dotacji z budżetu państwa na podstawie porozumienia zawartego z właściwym wojewodą. Dotacja może być przyznana do wysokości kwoty stanowiącej:

  1. równowartość iloczynu 45 m2 powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego
    i wysokości wskaźnika przeliczeniowego kosztu odtworzenia 1 m2 na terenie danego powiatu, obowiązującego w dniu złożenia wniosku – w przypadku gdy rada gminy podjęła uchwałę, w której zobowiązała się do zapewnienia lokalu mieszkalnego określonemu imiennie kandydatowi na repatrianta i do zawarcia, na czas nieokreślony, umowy nadającej mu tytuł prawny do lokalu mieszkalnego, lub
  2. równowartość iloczynu 55 m2 powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego
    i wysokości wskaźnika przeliczeniowego kosztu odtworzenia 1 m2 na terenie danego powiatu, obowiązującego w dniu złożenia wniosku – w przypadku gdy rada gminy podjęła uchwałę, w której zobowiązała się do zapewnienia lokalu mieszkalnego nieokreślonemu imiennie kandydatowi na repatrianta i do zawarcia na czas nieokreślony, umowy nadającej mu tytuł prawny do lokalu mieszkalnego

Wniosek o przyznanie dotacji gmina składa do właściwego wojewody, a przy jej udzielaniu bierze się pod uwagę wielkość lokalu mieszkalnego, jego wyposażenie i stan techniczny oraz lokalizację, a także ewentualne koszty poniesione przez gminę w związku z zapewnieniem repatriantowi i członkom jego najbliższej rodziny lokalu mieszkalnego. 

 

Uznanie za repatrianta 

Za repatrianta może być uznana osoba, która spełniła łącznie następujące warunki:

  1. jest polskiego pochodzenia,

  2. przed 1 stycznia 2001 r.  zamieszkiwała na stałe na terytorium obecnej Republiki Armenii, Republiki Azerbejdżanu, Gruzji, Republiki Kazachstanu, Republiki Kirgiskiej, Republiki Tadżykistanu, Turkmenistanu, Republiki Uzbekistanu albo azjatyckiej części Federacji Rosyjskiej,
  3. nie zachodzą wobec niej okoliczności, o których mowa w art. 10a,
  4. przebywała na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie: zezwolenia na pobyt czasowy w celu kształcenia się na studiach pierwszego stopnia, studiach drugiego stopnia lub jednolitych studiach magisterskich albo studiach trzeciego stopnia (zgodnie z art. 144  ustawy z  dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach),
  5. złoży wniosek do wojewody w terminie 12 miesięcy od dnia ukończenia szkoły wyższej.

Za repatrianta może  być także  uznana osoba, która spełnia łącznie następujące warunki:

  1. jest polskiego pochodzenia,
  2. przed 1 stycznia 2001 r.  zamieszkiwała na stałe na terytorium obecnej Republiki Armenii, Republiki Azerbejdżanu, Gruzji, Republiki Kazachstanu, Republiki Kirgiskiej, Republiki Tadżykistanu, Turkmenistanu, Republiki Uzbekistanu albo azjatyckiej części Federacji Rosyjskiej,
  3. nie zachodzą wobec niej okoliczności, o których mowa w art. 10a;
  4. przebywała na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na osiedlenie się, lub prawa stałego pobytu,
  5. posiada w Rzeczypospolitej Polskiej źródło utrzymania oraz tytuł prawny do zajmowania lokalu mieszkalnego

Za repatrianta może  być uznana również osoba, która spełniła łącznie następujące warunki:

  1. uzyskała zezwolenie na pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jako małżonek repatrianta;
  2.  nie zachodzą wobec niej okoliczności, o których mowa w art. 10a;
  3. posiada w Rzeczypospolitej Polskiej źródło utrzymania oraz tytuł prawny do zajmowania lokalu mieszkalnego -

- z tym że dowód potwierdzający posiadanie lub zapewnienie źródeł utrzymania w Rzeczypospolitej Polskiej nie jest wymagany w przypadku osób małoletnich oraz osób, którym przysługują uprawnienia emerytalne lub rentowe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

 

Dokumenty 

Do wniosku o uznanie za repatrianta należy dołączyć:

  1. oryginał odpisu aktu urodzenia;
  2. oryginał odpisu aktu małżeństwa lub inny dokument określający stan cywilny wnioskodawcy.
  3. życiorys wnioskodawcy;
  4. kartę pobytu wnioskodawcy;
  5. paszport wnioskodawcy oraz kserokopia wszystkich stron zapisanych;
  6. paszport (lub dowód osobisty) współmałżonka oraz jego kserokopia;
  7. decyzja wojewody zezwalająca na osiedlenie się, pobyt rezydenta długoterminowego Wspólnot Europejskich lub prawo stałego pobytu, pobyty czasowe w celu kształcenia się na studiach oraz kserokopie decyzji, lub decyzja Szefa Urzędu ds. Cudzoziemców zezwalająca na pobyt stały małżonkowi repatrianta  oraz kserokopia decyzji;
  8. dokumenty potwierdzające źródło utrzymania (np. umowa o pracę, zaświadczenie z ewidencji działalności gospodarczej, wyciąg z Krajowego Rejestru Sądowego, zeznania podatkowe, aktualne zaświadczenie o wysokości miesięcznych dochodów itp.);
  9. aktualne dokumenty potwierdzające posiadanie tytułu prawnego do zajmowanego lokalu mieszkalnego oraz ich kserokopie;
  10. decyzja konsula o stwierdzeniu polskiego pochodzenia wnioskodawcy. Osoba nieposiadająca takiej decyzji dołącza dokumenty potwierdzające polskie pochodzenie. Dokumenty te przekazujemy konsulowi właściwemu ze względu na ostatnie miejsce zamieszkania na stałe tej osoby za granicą, w celu wydania decyzji o stwierdzeniu polskiego pochodzenia takiej osoby;
  11. dokumenty potwierdzające fakt stałego zamieszkiwania przed dniem wejścia w życie ustawy na terytorium obecnej Republiki Armenii, Republiki Azerbejdżanu, Gruzji, Republiki Kazachstanu, Republiki Kirgiskiej, Republiki Tadżykistanu, Turkmenistanu, Republiki Uzbekistanu albo azjatyckiej części Federacji Rosyjskiej;
  12. oświadczenie czy w czasie pobytu poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej działał na szkodę podstawowych interesów Rzeczypospolitej Polskiej, lub uczestniczył w  łamaniu praw człowieka;
  13. fotografia wnioskodawcy, nieuszkodzona, kolorowa, o wymiarach 4,5 cm x 3,5 cm, wykonana w ciągu ostatnich 6 miesięcy, na jednolitym jasnym tle mająca dobrą ostrość oraz pokazująca wyraźnie oczy i twarz od wierzchołka głowy do górnej części barków, tak aby twarz zajmowała 70-80% fotografii; fotografia ma przedstawiać osobę bez nakrycia głowy i okularów z ciemnymi szkłami, patrzącą wprost
    z otwartymi oczami, nieprzesłoniętymi włosami, z naturalnym wyrazem twarzy i zamkniętymi ustami. Jeżeli masz wrodzone lub nabyte wady wzroku możesz dołączyć do wniosku fotografię w okularach z ciemnymi szkłami. Jeśli nosisz nakrycie głowy zgodnie z zasadami swojego wyznania dołączasz fotografię w nakryciu głowy, ale nakrycie nie może zakrywać ani zniekształcać owalu twarzy;

Osoba, która ubiega się o uznanie za repatrianta z uwagi na ukończenie szkoły wyższej na terenie Polski, dołącza również do swojego wniosku:

  1. zaświadczenie, że pobierała naukę w szkole wyższej na podstawie przepisów o  podejmowaniu i odbywaniu studiów przez osoby nie będące obywatelami polskimi;
  2. odpis dyplomu.

Do wniosku obejmującego małoletnie dziecko  należy dołączyć:

  1. odpis aktu urodzenia dziecka wydany przez polski urząd stanu cywilnego;

  2. dokumenty potwierdzające tożsamość i obywatelstwo dziecka (np: paszport, dowód osobisty, itp.) oraz kserokopie tych dokumentów;

  3. fotografię dziecka (wymagania co do zdjęcia jak wyżej);

  4. złożone przed wojewodą (lub konsulem) oświadczenie drugiego rodzica dziecka  o  wyrażeniu zgody na nabycie obywatelstwa polskiego;

  5. wyrok sądu pozbawiający władzy rodzicielskiej drugie z rodziców;

  6. jeżeli dziecko skończyło 16 lat też musi złożyć oświadczenie, że wyraża zgodę na nabycie obywatelstwa polskiego.

Dokumenty powinny być aktualne, oryginały oraz ich kserokopie. Wnioski, oświadczenia
i dokumenty sporządzone w języku obcym, składa się wraz z ich tłumaczeniem na język polski sporządzonym lub poświadczonym przez polskiego tłumacza przysięgłego
lub polskiego konsula, a kopie tych dokumentów wraz z ich urzędowym poświadczeniem
za zgodność z oryginałem np. przez notariusza lub polskiego konsula.

 

Dowody potwierdzające polskie pochodzenie.

Uznanie posiadania polskiego pochodzenia możliwe jest, kiedy  co  najmniej jedno
z rodziców lub dziadków albo dwoje pradziadków wnioskodawcy było narodowości polskiej  (warunek ten uważa się za spełniony, jeżeli co najmniej jedno z rodziców lub dziadków, albo dwoje pradziadków wnioskodawcy potwierdziło swoją przynależność do Narodu Polskiego przez w szczególności, pielęgnowanie polskich tradycji i zwyczajów), a on sam wykaże swój związek z polskością. Dowodami potwierdzającymi polskie pochodzenie mogą być dokumenty wydane przez polskie władze państwowe lub kościelne, a także przez władze byłego Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich, dotyczące wnioskodawcy lub jego rodziców, dziadków lub pradziadków, a w szczególności:

  1. polskie dokumenty tożsamości;
  2. akty stanu cywilnego lub ich odpisy albo metryki chrztu poświadczające związek z polskością;
  3. dokumenty potwierdzające odbycie służby wojskowej w Wojsku Polskim, zawierające wpis informujący o narodowości polskiej;
  4. dokumenty potwierdzające fakt deportacji lub uwięzienia, zawierające wpis informujący o narodowości polskiej;
  5. dokumenty tożsamości lub inne dokumenty urzędowe zawierające wpis informujący o narodowości polskiej;
  6. dokumenty o rehabilitacji osoby deportowanej, zawierające wpis informujący o jej narodowości polskiej;
  7. dokumenty potwierdzające prześladowanie osoby ze względu na jej polskie pochodzenie.

Wszystkie dokumenty sporządzone w języku obcym służące za dowód w postępowaniu powinny być składane w oryginale wraz z ich tłumaczeniem na język polski, sporządzonym lub poświadczonym przez polskiego tłumacza przysięgłego bądź polskiego konsula.

Za wniosek o uznanie za repatrianta nie pobiera sie opłaty skarbowej.

Przed wydaniem decyzji w sprawie uznania za repatrianta wojewoda zwraca się z wnioskiem do Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Szefa Agencji Wywiadu, a w razie potrzeby także do komendanta oddziału Straży Granicznej, komendanta wojewódzkiego (Stołecznego) Policji oraz Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu o przekazanie danych i informacji o osobie ubiegającej się o wydanie tej decyzji mających znaczenie dla prowadzonego postępowania.

Wojewoda wydaje decyzję w sprawie uznania za repatrianta w terminie 30 dni od dnia uzyskania informacji od wyżej wymienionych organów.

Nabycie obywatelstwa polskiego w trybie uznania za repatrianta następuje z dniem, w którym decyzja o uznaniu za repatrianta stanie się ostateczna.

 

Wnioski o uznanie za repatrianta można składać w:

 

Wszelkiej informacji można uzyskać pod nr telefonu 91-43 03 462 lub nkopanska@szczecin.uw.gov.pl

 

Podstawa Prawna:


Do ustawy wydane zostały następujące akty wykonawcze:


W roku 2017 dokonano istotnych zmian przepisów ustawy o repatriacji za pośrednictwem:


informacje o artykulewersje artykułu
pozycja wytworzona dnia: 2012-04-21 o godzinie: 22:03:48 przez użytkownika Piotr Pieleszek
ostatnia modyfikacja treści wykonana dnia: 2018-05-11 o godzinie: 14:25:27 przez użytkownika Piotr Pieleszek
publikacja treści wykonana dnia: 2018-05-11 o godzinie: 14:25:27 przez użytkownika Piotr Pieleszek
licznik odwiedzin: pozycję odwiedzono 5945 razy.
historia wersji:
2018-05-11, 14:25:27 - Piotr Pieleszek
2018-05-11, 14:23:28 - Piotr Pieleszek
2018-05-11, 14:22:07 - Piotr Pieleszek
2018-05-11, 14:13:34 - Piotr Pieleszek
2018-02-15, 07:32:31 - Joanna Zmudziejewska
2018-02-15, 07:31:52 - Joanna Zmudziejewska
2015-01-21, 12:59:51 - Piotr Pieleszek
2015-01-21, 12:59:10 - Piotr Pieleszek
2015-01-21, 12:58:34 - Piotr Pieleszek
2014-04-07, 13:22:18 - Piotr Pieleszek
2014-04-07, 13:15:13 - Piotr Pieleszek
2014-04-07, 13:14:42 - Piotr Pieleszek
2012-04-21, 22:03:48 - Piotr Pieleszek

Lista załączników:

Lp.Tytuł załącznikaTypRozmiarZmodyfikowany
1
Wniosek o uznanie za repatrianta
format pliku pdf .pdf
287.7 kB
2018-02-15, 07:34:29
cofnij do druku na górę